Sevgili okurlar, Dgg ekibi olarak bugün “Çizim yapmak günah mıdır” konusunu sizlerle paylaşmaktan heyecan duyuyoruz.
Çocukluk Defterimdeki Sırlar
Kayseri’nin o eski taş sokaklarından birindeyim yine. Penceremin önüne oturup defterimi açtığımda, çocukluğumun çizgilerini görüyorum. İlk kez renkli kalemleri elime aldığımda hissettiğim heyecanı hatırlıyorum; o kadar saf, o kadar masumdu ki, sadece kağıdın üzerinde bir şeyler yaratmak… Ama bir yandan da içimde bir soru büyüyordu: “Çizim yapmak günah mı acaba?”
Babam, bir gün karşıma oturup “Sanat da bir iştir, ama bazı şeyler fazla dalgalandırabilir insanın ruhunu” demişti. O söz kafamın içinde yankılandı durdu. Ben ise o dalgaları, o heyecanı bastıramadım. Defterim doldukça, içimdeki korku da büyüyordu. Ama kağıt, renkler ve fırçam bana bir sığınak sunuyordu; kendimi ifade edebildiğim tek yer burasıydı.
İlk Sergim ve İçsel Çatışmam
18 yaşımdaydım. Liseyi bitirmiş, hayallerimle dolu bir gençtim. İlk defa bir okul sergisine katılmaya karar verdim. Çizimlerimi çantama doldurup, içim titreyerek sergi salonuna girdim. Arkadaşlarım “Harika olmuş” dedi, ama ben hâlâ o eski soruyu kendime soruyordum: “Ya yaptığım şey yanlışsa? Ya günahsa?”
Salonun köşesinde, resmimi inceleyen bir kadın vardı. Gözleri dolu doluydu; sanki içimdeki tüm korkuları, umutları ve hayal kırıklıklarını görüyordu. Bana dönüp sessizce “Bunu yapman cesaret gerektiriyor, devam et” dedi. O an, kalbimde bir sıcaklık hissettim. Belki de çizmek, sadece bir günah ya da suç meselesi değil, ruhu temizleyen bir eylemdi.
Gecenin Sessizliğinde
Gece olunca odamın ışığını açıp defterimi önüme koydum. Çizim yapmak, bir tür itiraf gibiydi benim için. Her çizgim, her renk seçimi, içimde bastırdığım duyguların dışa çıkışıydı. O an anladım ki, çizim yapmak günah değil, tam tersine insanı insan yapan bir ritüeldi. İçimdeki hayal kırıklıklarını, umutları, sevgiyi ve korkuyu kağıda aktarıyordum.
Ama Kayseri’nin sokaklarında büyümüş biri olarak, bazen toplumun yargıları ağır geliyordu. Komşuların, aile büyüklerinin “Bunlarla vakit kaybetme, hayal peşinde koşma” gibi sözleri hâlâ kulaklarımda çınlıyordu. İşte o zaman, çizim yapmak sadece bir hobi değil, bir başkaldırı olmuştu benim için.
Renkler ve Umut
Bir gün, bir kafede otururken elime boya kalemlerimi aldım ve pencere kenarındaki defterime karalamaya başladım. İnsanlar geçip giderken bazen meraklı bakışlar atıyor, bazen de gülümseyip uzaklaşıyordu. Ama ben sadece çiziyordum. O an fark ettim ki, çizim yapmak bana umut veriyordu; hayal kırıklıklarının ağırlığını hafifletiyordu.
Çizgilerimle konuştum, renklerimle ağladım, fırçalarımla sevdim. Her çizgi, kendime verdiğim bir söz gibiydi: “Duygularını ifade etmekten korkma, yargılardan çekinme.” Ve o söz, Kayseri’nin soğuk rüzgarında bile içimi ısıttı.
Bir Günah mı, Yoksa Bir Kaçış mı?
Şimdi düşünüyorum; çocukluğumdan beri soruyordum bu soruyu: Çizim yapmak günah mı? Belki bazıları için öyle görünebilir, ama benim gözümde çizmek bir günah değil, bir nefes almak, bir ruhu özgür bırakmak. Her çizimimde hem kırgınlıklarımı hem de umutlarımı resmediyorum.
Ve anladım ki, çizim yapmak bir günah değil; aksine insan olmanın, hissetmenin ve hayatta kalmanın bir yolu. İçimdeki duyguları bastırmak yerine onları kağıda aktarmak, bana güç veriyor. Kayseri’nin taş sokaklarında yürürken, defterim elimde, içimdeki bütün karmaşayı çizgilerle anlattığımda, kendimi buluyorum.
Sonuçta
Çizim yapmak günah değil. Eğer bir gün birine anlatmam gerekirse, anlatacağım şey bu olur: Her çizgi, her renk, her gölge, ruhumuzun sessiz çığlığıdır. Ve bu çığlık, bastırılmaya değil, özgür bırakılmaya layıktır.
Kayseri’nin gecesinde pencerenin kenarında oturup defterime bakarken, gülümsüyorum. Hayat kısa, duygular yoğun, ve çizim yapmak, bunların hepsini bir araya getiren bir mucize. Günah değil, hayatın kendisi kadar değerli.
Dgg olarak “Çizim yapmak günah mıdır” konusunda sizlere faydalı olabildiğimizi umuyoruz. Diğer içeriklerimizi de incelemeyi unutmayın!